did you know that it is so hard for me to pretend that I don’t like you every time we talk? did you know how hard it is to pretend i’m okay when we talk about her? did you know how it really hurts me if we don’t talk even just for a while? did you know how it really hurts me every time i saw you okay with everybody else than me? 

I must say, i’m a good pretender. You don’t even know how i like so much, you don’t even know how will your text/chat will affects my day, you don’t even know how many times i checked your blog for me to be updated of what you’re doing right know and lastly, you don’t even know that i’m falling for you, cause all you know is…

We’re just friends :) 

Bat ako kinikilig? At patuloy inaalala ang mga nangyari kanina na kapiling ka sa aking tabi. Kinikilig ako sa bawat oras na lumilipas na wala tayong inatupag kundi tumawa na para bang-walang bukas. Kinikilig ako sa bawat paguusap natin at sa tuwing nakikita ko ang pangalan mong naka “display” sa aking telepono. Pero wala na sigurong mas kakilig kilig sa larong ating ginawa kanina na kung saan wala kong kamalay malay na ikaw pala ang magiging kalaban ko sa huli. (Agawan ng scotch tape) Sa mga panahong iyon hinihiling ko na Lord, nawa’y pabagalin nyo po ang oras at tumigil ito sa panahong magkadikit ang aming mga ilong. Nakakainis lang at napakabilis lang nito, nakapikit pa ko habang ako’y papunta sa ilong mo pero wala tapos na pala, at biruin mo? Ako pa ang nanalo. Para bang isinuko mo nalang para matapos na ang kalokohang ito. Bakit ganito? Panalo naman ako pero para sa’yo talo na ata ako, di pa man nagsisimula yung laban kase alam kong may mahal ka ng iba. Oo meron ka ng taong pinaglalaanan ng oras mo.

it’s all too easy to look back and not forward.

EVERY FUCKING SINGLE WORD. GAWD 

It will be a roller coaster with peaks and dips and varying velocities. At the beginning the adrenaline and the thrill will kick in and give you a rush that nothing else will ever give you. You ascend and descend alongside one another; all the while remaining close and hand in hand. Sometimes you may lose grip but you will always find a way back. For a while nothing else in the world will matter because it’s just you two against everything and everyone. But sooner or later the ride will begin to decelerate; the adrenaline and the thrill will subside and as you get closer and closer to the ground you realize that the ride won’t last forever. Of course, you can get on again and experience it over and over and over…but ultimately, it will always come to an end. lawl why is it like this? harder and harder? 

You can’t choose who you fall in love with. You also cannot choose who you fall out of love with. I have learned it is completely possible to be simultaneously happy and unhappy in someone’s presence. It’s a conflict of interests. Your heart tells you to stay. It romanticizes the memories you share and reminds you solely of the loveliest times, whilst promising a future of rainbows and butterflies. But your brain tells you to go. It forces you come face-to-face with reality and reminds you that whilst you’ve had the highest highs together, you’ve also had the lowest lows. Lows that outnumber and overshadow the highs.

Just friends.

Yung puntong sobrang close niyo, araw araw kayong magkausap, pati sa gabi magkapuyatan kayo. Hanggang sa nahulog na yung loob mo sakanya, pero alam mong just friends lang talaga kayo. No questions asked.

Bakas.

Napaka tapang kong sabihin na nakalimutan na kita, na napagpalit na kita sa iba, na wala na lang para sa akin ang nakaraan natin. Pero ang hindi nila alam makita lang ng mata ko ang mga bakas mo, ayun bumabalik na ulit ang lahat ng nararamdaman ko sayo.

Ending lang, walang happy.

Alam mo yung masakit sa paghihiwalay yung tipong may unfinished business. Yung bigla nalang natapos at lutang ka pa rin sa mga nangyayari. Di mo alam kung bakit o ano ba nagawa mo. Hindi mo maintindihan kung tapos na ba o hindi pa, hindi ka makapagdesisyon kung aasa ka pa ba o papakawalan mo na, hindi mo maisip kung kaya pa ba o hindi na talaga.

Bakit kapag sinabi ko bang hindi ka pa rin nawawala sa puso at isipan ko, maniniwala ka ba? Bakit kapag sinabi ko bang ikaw pa rin, seseryosohin mo ba? Bakit kapag sinabi ko bang sana ako nalang ulit, sana ako nalang. Pagbibigyan mo ba ko? Dahil malamang sa malamang hindi na. Di ko man tanungin sayo, alam ko naman na ang kasagutan.

Isa lang ang masasabi ko hindi pa sapat ang lahat para lang sabihin ko sayong nami-miss na kita, hindi pa sapat…

Hangga’t hindi mo pa rin nararamdaman.

"Mabuti na nga siguro yung ganito, na papaniwalain ko sya na hindi ko sya mahal at baka sakali, sa ganitong pamamaraan ay minamahal nya ako."
Siguro nga okay na yung mga ganitong bagay yung tipong hindi niya alam kung ano ka na ngayon pagkatapos ng noon.

Naka move on ka na raw sabi nila, pero ako eto college na. Andami ko na rin nakilala at napansin pero ikaw pa rin talaga e. Hay ang saya lang. 

Ang saya diba? Dati tayo kinaiingitan pero ngayon tayo na yung tinatawanan :)

Wala e sinayang mo :)